เห็นภาพงานค่ายคนดีแล้ว นึกถึงวันเก่าๆจัง ยังจำได้ดีทุกเรื่องราว ทุกวัน ทุกความรู้สึก หลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นในค่ายนี้ และจบลงในค่ายนี้ ถึงแม้จะผ่านมาแล้ว แต่ก็เป็นความทรงจำที่ดี ๆ ที่นึกถึงเมื่อไหร่ก็อดยิ้มไม่ได้ ดอกไม้แห่งมิตรภาพบางดอกยังคงงอกงามเติบโตต่อไป แม้บางดอกจะเหี่ยวเฉาไปบ้างแล้วตามกาลเวลา แต่เราเชื่อว่าความทรงจำดีๆยังคงอยู่ในหัวใจของชาวค่ายคนดีศรีสังคมทุกคน..
               ..คิดถึง..ห้องนอนเล็กๆที่มีน้ำขัง..
               ..คิดถึง..ทุ่งกว้างและไร่แตงโมในวันฝนตก..
               ..คิดถึง..การสื่อสารใดๆก็ไม่สามารถใช้ได้ นอกจาก..ใจ..
               ..คิดถึง..ระยะทางไกลที่แม้เหนื่อยแค่ไหนก็ต้องเดินไปให้ถึง..
               ..คิดถึง..อาการอดนอน สลึมสลือทั้งวัน..
               ..คิดถึง..ข้าวดิบปนเม็ดทรายที่เกิดมาคงหากินที่ไหนไม่ได้..
               ..คิดถึง..มิตรภาพที่ทุกคนรักและห่วงใยกัน..
               ..คิดถึง..วันลาจากที่มีรอยยิ้มปนน้ำตา..
               ..คิดถึง..จริงๆ..
               .........จากเพื่อนเก่าของเรา......

วัน......ที่รอคอย

กายต้องบริหารจึงจะมีกำลัง..เกิดภูมิต้านทานโรค
แต่ใจตรงกันข้ามต้องหยุดนิ่งพลังจึงจะเกิด
เคยใหม...คิด..คิด..คิด..จนเพลียหัวใจ
อดีต..ปัจจุปัน..อนาคต..จัดมาเรียงตัดต่อกันเป็นกรงขัง
นึกได้ไกลร้อยกิโลแล้ว..เผลอไปเกิดบ่อยๆเป็นนิสัย
ใจปราถนา..รัก..ชอบ..ถูกตาถูกใจ..ไขว่คว้า..มาครอบครอง
สมใจ..เป็นสุขนานแค่ไหน..เคยสังเกตุไหม?
ใจไม่ปราถนา..ชัง..ไม่ชอบ..ไม่อยากพบ..ไม่อยากเจอ..พ้นใหม?
ที่สุดก็อย่างนั้น..อย่างนั้น..ผ่านไปแส่ส่ายหาอย่างอื่นต่อไปอีก
ด้วยคิดว่าสุข..สุขมีจริงรึ..ลองคิดดูให้ลึก..ลึก..ดูทีซิ
ทุกสิ่งทุกอย่าง..กว่าจะได้..มี..เป็น..ฐานรองรับคืออะไร..ทุกข์ใช่ใหม?
แม้ทรัพย์ศฤงคาร..ของภายนอก..ที่เก็บหอมรอมริบเฝ้าแหนหวงเป็นของเรา
เหนื่อย..ยาก..ตรากตรำ..ค่ำเช้า..ต้องซ่อมต้องเสริมให้มันบริบูรณ์เพื่อตัวเอง..บริวาร
ที่สุด..มันเสื่อมสิ้น..แก่ชรา..คร่ำตร่า..ไปพร้อมเจ้าของ
ได้มา..คงอยู่.. เสื่อมสิ้นไปแจ้งชัดในสามัญลักษณะ..ล้วนทุกข์..ต้องเผชิญ
พบแล้วพราก.จากแล้วเจอ..ได้ไม่อยาก..อยากกลับไม่ได้..วังวน
ตายแล้วเกิด..เกิดแล้วตาย..ดีแล้วชั่ว..สูงแล้วต่ำ..วกเวียน
หัวเราะ..ร้องให้..เศร้าใจ..รำพัน..อาวรณ์..ห่วงหา..วุ่นวาย
ล่องลอย..ไร้หลักเกาะ..เดินลำพัง..สุดปลายทางของชีวิต..แสน..ว้าเหว่
น้ำนิ่ง..ลมสงบ..ใจหยุด..จึงมองเห็นคำตอบ..ทุกข์
ใจ..อยาก..ดิ้นรน..ปราถนา..ไม่จบสิ้น..เป็นตัวเหตุ
ย้อนกลับ..มอง..มองตัวเอง..จี้..จี้..จับไว้..ด้วยสติ..เป็นหนทาง
วันคืนแห่งกรรมฐาน..มืด..แจ้ง..เพียรฝึกฝน..ที่ละก้าว..อย่างมั่นคง
ใจ..งอกงาม..จับต้น..รู้ปลาย..เข้าใจลีลาของความทุกข์
สติ..ถี่..ถี่..ถี่..ฉับไว..ไม่ทดสาย
ปัญญา..สว่าง..กระจ่างแจ้ง..คมชัด
จนนั่นแหละ..หมดสงสัย
คือ...วันคืนแห่งความสำเร็จ..ที่..ฉันรอคอย